Helaas is de vakantie weer voorbij. Ik ben al weer aan het werk, Tjebbe is al uitgerust van het spelen en Kiddy is blij dat hij uit het pension is en zet thuis de boel op stelten.

Met mijn zusje en Tjebbe ben ik naar Drenthe geweest. Een zeer mooie provincie. Veel natuur, leuke kleine dorpjes, aardige mensen en in ons geval een zeer apart vakantiehuisje.

 
Een Boo was een stal voor het vee, er was een kleine keuken voor de knecht die ook in de stal woonde. In het hoofdgebouw woonde de boerenfamilie. Hier stond ook de helft van het vee en de rest van het vee stond op de wei. Van alle Boo's is alleen de Wilm's Boo nog over.

Het gebouw is in 2008 opnieuw opgebouwd na een brand en geopend door prinse margriet. In het raam is een tekst gegraveerd.

 
De Boo is eigendom van Stichting Het Drentse Landschap en wordt verhuurd. Het is een prachtige omgeving voor te wandelen en te fietsen.

Tjebbe vond het er ook heerlijk. De tuin was omheind zodat hij lekker los kon lopen. Maar de eigenaren van het hoofdgebouw hadden ook een hond, een jonge, vrolijke Drentse Patrijs. Maar Tjebbe heeft dan wel vaak een grote mond tegen andere honden, als grote honden te dichtbij komen vindt hij het toch wel eng. Dus bleef hij vaak in de achtertuin. Geen probleem, ook daar kon hij loslopen en als hij wilde zo de aardappelvelden in gaan.

 
Prachtig uitzicht vanaf de achtertuin.

 
Tjebbe en Quint besnuffelen elkaar in ons vakantie huisje. Maar Tjebbe vond het allemaal maar eng.

Natuurlijk zaten we niet de hele tijd de omgeving vanuit onze stoel te bewonderen. Zo besloten we te gaan fietsen naar een naburig dorpje. Alleen was het te ver. Ik had me er op verkeken dat ik zelf niet zo'n fietser ben, ondanks mijn accu'tje moet ik toch meetrappen en dat ruim 10 km is voor mij te veel. Maar in het dorpje hebben we lekker bij een bakker buiten op het terras gezeten en een heerlijke taartpunt gegeten.

 
In het dropje Schoonebbek staat ook het enige nog in werking zijnde ja-knikker. Omdat het me niet lukt op mijn logje een video te plaatsen zet ik er maar een foto op.

 
Verder staat er in het dorpje de laatste  zandstrooiboerderij. Vroeger hadden boeren geen kleden op hun stenen vloeren. De boerin nam zondag's heel fijn zand mee naar binnen en strooide dat in een vorm op de vloer. Het leek net een kleed. In de week erna liepen de bewoners natuurlijk met hun klompen over het zand, maar zo werd ook meteen het plavuis mooi geschuurd.

 
De eigenaar van de boerderij laat zien hoe de figuren werden gemaakt. Ieder jaar mogen de leerlingen van de basisschool meedoen met een wedstrijd. De mooiste liggen in het museum.

 
Het is zeker een aanrader als je in de buurt bent van Schoonebeek om deze zandstrooiboerderij te gaan bekijken.

In ons vakantiehuisje kregen we ook bezoek van de boerenzwaluwen. Onder het afdakje was een nestje gemaakt en de zwaluwen vlogen fanatiek af en aan. Het was moeilijk een foto te maken in het nestje, want we wilden op geen enkele manier de vogels storen. We vonden ons toch al inbreuk maken als we in het tuintje een kop thee aan het drinken waren. De zwaluwen vlogen pijlsnel naar hun nest en weer net zo snel weg, zeker als we ons bewogen.

 
Deze foto kon ik heel voorzichtig maken vanachter de deur. De zwaluw vond het wel heel eng, maar bleef zitten. We zijn toen ook maar binnen gebleven. 'sAvonds kwamen twee zwaluwen bij de voordeur op een stokje zitten. De eigenaren vanhet huisje vertelden dat de vogeltjes eerst pogingen hadden gedaan om daar een nest te maken, maar dat het niet goed bleef zitten. En dat ze toen naar de achterkant zijn gegaan.

 
Omdat we de deur niet open wilde doen hebben we heel voorzichtig voor het raam een foto gemaakt.

Na al die rust wilden we ook wel weer iets gaan doen. En zo togen we op een dag naar het Veenparkmuseum in Barger-Compascuum, vlakbij Emmen.

Dit museum laat als dorp zien hoe vroeger de turfstekers leefden. In het gebied waar we logeerden zijn namelijk veel veenvelden, waar vroeger de turfstekers woonden en werkten.

 
Hier werd van de turf met een machine blokken gemaakt.

 
Afgestoken turf.

Het dorpje was ontzettend leuk. Oude inrichtingen, winkeltjes, maar ook een bakker, klompenmaker enz. waren aan het werk.

 
Oude inrichting…..

 
Een verfwinkel………

 
Maar ook een antieke kapper, hoewel ik me afvraag of je haren hier nu wel heel mooi werden geknipt…

Omdat het op deze dag ook een themadag was, liepen er ook hippies rond. Het verhaal ging dat in 1966 een groep hippies het dorp introkken, de veldwachter ging een kijkje nemen bij deze vreemde snuiters. Zij beriepen zich op het recht om te mogen blijven als voor zonsondergang het vuur  brandde. Omdat dit zo was mochten ze blijven en stichtten zij een commune in het dorpje.

Zo'n busje is toch geweldig!! En de veldwachter hield een oogje in het zeil in het dorp….

 
Want er waren ook lieden die met een piepkleine auto kwamen kamperen….

Toen we alles gezien hadden gingen we naar de Boo terug. Nog even buiten genieten, want het was inmiddels aan het regenen, maar gelukkig begon de zon al weer te schijnen. Wat een prachtige regenboog opleverde..

Omdat we niet steeds zonder Tjebbe weg wilden gaan (hij is wel naar het Veenpark meegeweest) probeerden we of hij in het fietskarretje zou blijven zitten.

 
Hoewel hij in de tuin netjes bleef zitten, ook toen we rond gingen lopen met het karretje, was het rijden geen succes. De hele weg was Tjebbe aan het blaffen en proberen eruit te springen. We hebben het toen maar opgegeven. Ach, hij is met alle wandelingen en verder (auto) uitstapjes meegeweest.

Onderweg kwamen we nog een boerderij tegen die duidelijk aan het vervallen was. Maar nog wel in gebruik als hooi opslag..

 
 
Er was zoveel te zien in de omgeving, zoals het Smalspoormuseum waarbij je in een open treintje door een groot veengebied tuft en in het museum mooie oude treinen kan zien, het Hunebedmuseum met een van de grootste hunebedden in de omgeving van Emmen en zoveel meer.

Als ik alles op zou schrijven en de foto's (ruim 300) erbij doe dan is dit geen weblog meer maar een vakantieverslag…………………….

Wie nog vakantiebestemmingen zoekt, kijk eens op internet bij Wilm's Boo, neem wel de fietsen (en auto) mee, zeker geschikt voor als je van wandelen, stilte en natuur houdt.

Tja en aan alles komt een eind, spullen weer in de auto, Tjebbe op de achterbank
 
en………………..

 
in de stromende regen naar huis, het kwam er met bakken uit en als je dan achter dit soort auto's zit! Het werd pas droog toen we na 4 uur rijden thuis uitstapten!!!!

Maar het was een heerlijke vakantie.

Helaas is de vakantie weer voorbij. Ik ben al weer aan het werk, Tjebbe is al uitgerust van het spelen en Kiddy is blij dat hij uit het pension is en zet thuis de boel op stelten.

Met mijn zusje en Tjebbe ben ik naar Drenthe geweest. Een zeer mooie provincie. Veel natuur, leuke kleine dorpjes, aardige mensen en in ons geval een zeer apart vakantiehuisje.

 
Een Boo was een stal voor het vee, er was een kleine keuken voor de knecht die ook in de stal woonde. In het hoofdgebouw woonde de boerenfamilie. Hier stond ook de helft van het vee en de rest van het vee stond op de wei. Van alle Boo's is alleen de Wilm's Boo nog over.

Het gebouw is in 2008 opnieuw opgebouwd na een brand en geopend door prinse margriet. In het raam is een tekst gegraveerd.

 
De Boo is eigendom van Stichting Het Drentse Landschap en wordt verhuurd. Het is een prachtige omgeving voor te wandelen en te fietsen.

Tjebbe vond het er ook heerlijk. De tuin was omheind zodat hij lekker los kon lopen. Maar de eigenaren van het hoofdgebouw hadden ook een hond, een jonge, vrolijke Drentse Patrijs. Maar Tjebbe heeft dan wel vaak een grote mond tegen andere honden, als grote honden te dichtbij komen vindt hij het toch wel eng. Dus bleef hij vaak in de achtertuin. Geen probleem, ook daar kon hij loslopen en als hij wilde zo de aardappelvelden in gaan.

 
Prachtig uitzicht vanaf de achtertuin.

 
Tjebbe en Quint besnuffelen elkaar in ons vakantie huisje. Maar Tjebbe vond het allemaal maar eng.

Natuurlijk zaten we niet de hele tijd de omgeving vanuit onze stoel te bewonderen. Zo besloten we te gaan fietsen naar een naburig dorpje. Alleen was het te ver. Ik had me er op verkeken dat ik zelf niet zo'n fietser ben, ondanks mijn accu'tje moet ik toch meetrappen en dat ruim 10 km is voor mij te veel. Maar in het dorpje hebben we lekker bij een bakker buiten op het terras gezeten en een heerlijke taartpunt gegeten.

 
In het dropje Schoonebbek staat ook het enige nog in werking zijnde ja-knikker. Omdat het me niet lukt op mijn logje een video te plaatsen zet ik er maar een foto op.

 
Verder staat er in het dorpje de laatste  zandstrooiboerderij. Vroeger hadden boeren geen kleden op hun stenen vloeren. De boerin nam zondag's heel fijn zand mee naar binnen en strooide dat in een vorm op de vloer. Het leek net een kleed. In de week erna liepen de bewoners natuurlijk met hun klompen over het zand, maar zo werd ook meteen het plavuis mooi geschuurd.

 
De eigenaar van de boerderij laat zien hoe de figuren werden gemaakt. Ieder jaar mogen de leerlingen van de basisschool meedoen met een wedstrijd. De mooiste liggen in het museum.

 
Het is zeker een aanrader als je in de buurt bent van Schoonebeek om deze zandstrooiboerderij te gaan bekijken.

In ons vakantiehuisje kregen we ook bezoek van de boerenzwaluwen. Onder het afdakje was een nestje gemaakt en de zwaluwen vlogen fanatiek af en aan. Het was moeilijk een foto te maken in het nestje, want we wilden op geen enkele manier de vogels storen. We vonden ons toch al inbreuk maken als we in het tuintje een kop thee aan het drinken waren. De zwaluwen vlogen pijlsnel naar hun nest en weer net zo snel weg, zeker als we ons bewogen.

 
Deze foto kon ik heel voorzichtig maken vanachter de deur. De zwaluw vond het wel heel eng, maar bleef zitten. We zijn toen ook maar binnen gebleven. 'sAvonds kwamen twee zwaluwen bij de voordeur op een stokje zitten. De eigenaren vanhet huisje vertelden dat de vogeltjes eerst pogingen hadden gedaan om daar een nest te maken, maar dat het niet goed bleef zitten. En dat ze toen naar de achterkant zijn gegaan.

 
Omdat we de deur niet open wilde doen hebben we heel voorzichtig voor het raam een foto gemaakt.

Na al die rust wilden we ook wel weer iets gaan doen. En zo togen we op een dag naar het Veenparkmuseum in Barger-Compascuum, vlakbij Emmen.

Dit museum laat als dorp zien hoe vroeger de turfstekers leefden. In het gebied waar we logeerden zijn namelijk veel veenvelden, waar vroeger de turfstekers woonden en werkten.

 
Hier werd van de turf met een machine blokken gemaakt.

 
Afgestoken turf.

Het dorpje was ontzettend leuk. Oude inrichtingen, winkeltjes, maar ook een bakker, klompenmaker enz. waren aan het werk.

 
Oude inrichting…..

 
Een verfwinkel………

 
Maar ook een antieke kapper, hoewel ik me afvraag of je haren hier nu wel heel mooi werden geknipt…

Omdat het op deze dag ook een themadag was, liepen er ook hippies rond. Het verhaal ging dat in 1966 een groep hippies het dorp introkken, de veldwachter ging een kijkje nemen bij deze vreemde snuiters. Zij beriepen zich op het recht om te mogen blijven als voor zonsondergang het vuur  brandde. Omdat dit zo was mochten ze blijven en stichtten zij een commune in het dorpje.

Zo'n busje is toch geweldig!! En de veldwachter hield een oogje in het zeil in het dorp….

 
Want er waren ook lieden die met een piepkleine auto kwamen kamperen….

Toen we alles gezien hadden gingen we naar de Boo terug. Nog even buiten genieten, want het was inmiddels aan het regenen, maar gelukkig begon de zon al weer te schijnen. Wat een prachtige regenboog opleverde..

Omdat we niet steeds zonder Tjebbe weg wilden gaan (hij is wel naar het Veenpark meegeweest) probeerden we of hij in het fietskarretje zou blijven zitten.

 
Hoewel hij in de tuin netjes bleef zitten, ook toen we rond gingen lopen met het karretje, was het rijden geen succes. De hele weg was Tjebbe aan het blaffen en proberen eruit te springen. We hebben het toen maar opgegeven. Ach, hij is met alle wandelingen en verder (auto) uitstapjes meegeweest.

Onderweg kwamen we nog een boerderij tegen die duidelijk aan het vervallen was. Maar nog wel in gebruik als hooi opslag..

 
 
Er was zoveel te zien in de omgeving, zoals het Smalspoormuseum waarbij je in een open treintje door een groot veengebied tuft en in het museum mooie oude treinen kan zien, het Hunebedmuseum met een van de grootste hunebedden in de omgeving van Emmen en zoveel meer.

Als ik alles op zou schrijven en de foto's (ruim 300) erbij doe dan is dit geen weblog meer maar een vakantieverslag…………………….

Wie nog vakantiebestemmingen zoekt, kijk eens op internet bij Wilm's Boo, neem wel de fietsen (en auto) mee, zeker geschikt voor als je van wandelen, stilte en natuur houdt.

Tja en aan alles komt een eind, spullen weer in de auto, Tjebbe op de achterbank
 
en………………..

 
in de stromende regen naar huis, het kwam er met bakken uit en als je dan achter dit soort auto's zit! Het werd pas droog toen we na 4 uur rijden thuis uitstapten!!!!

Maar het was een heerlijke vakantie.

dat is balen.

heb ik net een gigantisch stuk geschreven met foto's van mijn vakantie………druk ik op publiceren, wat gebeurt er, alles weg!!!!!

kan ik weer helemaal opnieuw beginnen.

dus nog even geduld, maar mijn nieuwe stukjes komen eraan.

ben benieuwd of dit stukje er wel op komt te staan!!!!!

dat is balen.

heb ik net een gigantisch stuk geschreven met foto's van mijn vakantie………druk ik op publiceren, wat gebeurt er, alles weg!!!!!

kan ik weer helemaal opnieuw beginnen.

dus nog even geduld, maar mijn nieuwe stukjes komen eraan.

ben benieuwd of dit stukje er wel op komt te staan!!!!!

Het was een half jaar geleden dat mijn dochter me belde en zei dat ze naar Take That ging, voornamelijk voor haar idool Robbie Williams.

Maar ik ben vanaf de oprichting van Take That al fan van de groep, dus ik gilde door de telefoon…ik wil ook mee!!!!!!Kaartjes werden besteld (was wel duur, maar ala, ik had nog nooit een concert bij kunnen wonen) en toen begon het lange wachten. Want het concert was pas op 18 juli 2011.

Maar afgelopen maandag was het eindelijk zover………..zenuwachtig en met kriebels in de buik gingen we naar Amsterdam, naar de Arena. Wie? Mijn zus (van 62) en ik, mijn dochter en haar vriend. Helaas waren mijn dochter en vriend wat te laat bij de trein, wij reden al weg. En wat gebeurde er…wisselstoring bij Boxtel, trein stond stil en reed daarna weer terug naar Eindhoven. Na flink wat gedoe konden wij en die duizenden andere Take That liefhebbers eindelijk naar Amsterdam.

Maar al dat oponthoud verging in het niets toen we de Arena binnen kwamen. Een overvol stadion met allemaal gillende en dolle mensen. Het voorprogramma The Pet Shop Boys was nog bezig, Take That begon pas om half 9. Dus tijd genoeg om wat te drinken te pakken, rustig onze stoel op te zoeken (gelukkig maar dat we die hadden, het binnenveld was behoorlijk vol) en af te wachten wat komen zou. Dochter en vriend waren op het middenveld, die zagen we pas in de nacht weer terug bij de trein.

En toen het begon…………………..schreeuwen, lachen, huilen, meezingen en springen. Ik heb geloof ik maar 2 keer even op mijn stoel gezeten.

 
Hoewel we wat verder weg zaten was het toch goed te volgen, helaas konden we van zover geen goede foto's maken, maar gelukkig hingen er ook schermen.

Mijn favorieten zijn Mark Owen (hierboven) en Gary Barlow (onder)

Maar Jason …. 
en Robbie..

 
mogen er ook wel zien. Jammer genoeg konden we Howard niet op de foto krijgen.

Dan maar de rest op de foto, beetje onduidelijk allemaal. Maar voor mij zijn het fijne herinneringen.

 
Centraal op het podium stond een grote pop die steeds meer omhoog kwam en diverse kleuren kreeg. Op het laatst stond hij helemaal rechtop midden op het veld.

 
Na afloop kon ik amper geloven dat ik naar Take That was geweest. We waren om 1 uur 'snachts thuis en lagen pas om half 2 in bed. Eerst namelijk de foto's en filmpjes op de computer zetten en even nagenieten.

De volgende dag alle filmpjes en foto's die er door anderen op internet waren gezet bekeken en nog even hevig na genoten. Dit neemt niemand me meer af!!!!! Take That blijft voor mij een geweldige groep met prachtige muziek.

Het was een half jaar geleden dat mijn dochter me belde en zei dat ze naar Take That ging, voornamelijk voor haar idool Robbie Williams.

Maar ik ben vanaf de oprichting van Take That al fan van de groep, dus ik gilde door de telefoon…ik wil ook mee!!!!!!Kaartjes werden besteld (was wel duur, maar ala, ik had nog nooit een concert bij kunnen wonen) en toen begon het lange wachten. Want het concert was pas op 18 juli 2011.

Maar afgelopen maandag was het eindelijk zover………..zenuwachtig en met kriebels in de buik gingen we naar Amsterdam, naar de Arena. Wie? Mijn zus (van 62) en ik, mijn dochter en haar vriend. Helaas waren mijn dochter en vriend wat te laat bij de trein, wij reden al weg. En wat gebeurde er…wisselstoring bij Boxtel, trein stond stil en reed daarna weer terug naar Eindhoven. Na flink wat gedoe konden wij en die duizenden andere Take That liefhebbers eindelijk naar Amsterdam.

Maar al dat oponthoud verging in het niets toen we de Arena binnen kwamen. Een overvol stadion met allemaal gillende en dolle mensen. Het voorprogramma The Pet Shop Boys was nog bezig, Take That begon pas om half 9. Dus tijd genoeg om wat te drinken te pakken, rustig onze stoel op te zoeken (gelukkig maar dat we die hadden, het binnenveld was behoorlijk vol) en af te wachten wat komen zou. Dochter en vriend waren op het middenveld, die zagen we pas in de nacht weer terug bij de trein.

En toen het begon…………………..schreeuwen, lachen, huilen, meezingen en springen. Ik heb geloof ik maar 2 keer even op mijn stoel gezeten.

 
Hoewel we wat verder weg zaten was het toch goed te volgen, helaas konden we van zover geen goede foto's maken, maar gelukkig hingen er ook schermen.

Mijn favorieten zijn Mark Owen (hierboven) en Gary Barlow (onder)

Maar Jason …. 
en Robbie..

 
mogen er ook wel zien. Jammer genoeg konden we Howard niet op de foto krijgen.

Dan maar de rest op de foto, beetje onduidelijk allemaal. Maar voor mij zijn het fijne herinneringen.

 
Centraal op het podium stond een grote pop die steeds meer omhoog kwam en diverse kleuren kreeg. Op het laatst stond hij helemaal rechtop midden op het veld.

 
Na afloop kon ik amper geloven dat ik naar Take That was geweest. We waren om 1 uur 'snachts thuis en lagen pas om half 2 in bed. Eerst namelijk de foto's en filmpjes op de computer zetten en even nagenieten.

De volgende dag alle filmpjes en foto's die er door anderen op internet waren gezet bekeken en nog even hevig na genoten. Dit neemt niemand me meer af!!!!! Take That blijft voor mij een geweldige groep met prachtige muziek.

Ja, webbies, afgelopen vrijdag was het 21 jaar geleden dat we verblijdt werden met een dochter. Een poppetje met aandoenlijke oogjes en blonde haartjes, ze was zo klein en zo teer dat ik haar amper vast durfde te houden. Maar ook kleine poppekindjes groeien en hoewel ze nooit erg groot is geworden, is het wel een lieve mooie meid geworden die weet wat ze wil!

Onlangs haar diploma gehaald op het Sint Lucas en nu dus 21 jaar geworden!!

Uiteraard kreeg ze allemaal malle dingen die met 21 jaar te maken had, de ballon die je hierboven ziet, een button die ze natuurlijk de hele dag moest dragen, een sleutelhanger met 21 jaar voor haar sleutelbos, een rol wc papier met allemaal teksten erop voor 21 jaar…..

Een feestje kon ze die dag niet geven omdat ze nu een vakantiebaantje had en die avond moest werken. Maar volgende week is het feesten!!!!!!!!!!!

Zaterdagavond hebben mijn zoon, zijn vrouw en ik, mijn dochter en haar vriend uitgenodigd voor een etentje. Tenslotte hoort dat er bij. Gezellig bij de Movies in Eindhoven. Mijn zoon en zijn vrouw hebben haar een mooi cadeau gegeven…..ze mag twee uur lang een fotostudie gebruiken om foto's te maken. Ze fotografeert graag maar vindt het bv moeilijk portretfoto's te maken wegens het ontbreken van een goede achtergrond. Nu kan ze zich 2 uur lang uitleven met haar camera en allerlei apparatuur die erbij hoort. En geweldig cadeau.

En na het feestje nog een weekje wachten en dan weer een feestje, dan wordt mijn zoon 25 jaar.

Wat er daarna nog allemaal gaat gebeuren? In ieder geval vakantie, en ik hoop zo dat mijn huis onderhand verkocht wordt.  Maar ach, alles op zijn tijd. Nu eerst gaan genieten van de verjaardagen en de vakantie.

Ja, webbies, afgelopen vrijdag was het 21 jaar geleden dat we verblijdt werden met een dochter. Een poppetje met aandoenlijke oogjes en blonde haartjes, ze was zo klein en zo teer dat ik haar amper vast durfde te houden. Maar ook kleine poppekindjes groeien en hoewel ze nooit erg groot is geworden, is het wel een lieve mooie meid geworden die weet wat ze wil!

Onlangs haar diploma gehaald op het Sint Lucas en nu dus 21 jaar geworden!!

Uiteraard kreeg ze allemaal malle dingen die met 21 jaar te maken had, de ballon die je hierboven ziet, een button die ze natuurlijk de hele dag moest dragen, een sleutelhanger met 21 jaar voor haar sleutelbos, een rol wc papier met allemaal teksten erop voor 21 jaar…..

Een feestje kon ze die dag niet geven omdat ze nu een vakantiebaantje had en die avond moest werken. Maar volgende week is het feesten!!!!!!!!!!!

Zaterdagavond hebben mijn zoon, zijn vrouw en ik, mijn dochter en haar vriend uitgenodigd voor een etentje. Tenslotte hoort dat er bij. Gezellig bij de Movies in Eindhoven. Mijn zoon en zijn vrouw hebben haar een mooi cadeau gegeven…..ze mag twee uur lang een fotostudie gebruiken om foto's te maken. Ze fotografeert graag maar vindt het bv moeilijk portretfoto's te maken wegens het ontbreken van een goede achtergrond. Nu kan ze zich 2 uur lang uitleven met haar camera en allerlei apparatuur die erbij hoort. En geweldig cadeau.

En na het feestje nog een weekje wachten en dan weer een feestje, dan wordt mijn zoon 25 jaar.

Wat er daarna nog allemaal gaat gebeuren? In ieder geval vakantie, en ik hoop zo dat mijn huis onderhand verkocht wordt.  Maar ach, alles op zijn tijd. Nu eerst gaan genieten van de verjaardagen en de vakantie.

Mijn kattenprinsje Kiddy meent dat hij altijd overal mag zitten en liggen en iedereen mag vervelen. Dus regelmatig krijgt Tjebbe een opdonder van hem (na eerst even lief met zijn koppie langs TJebbe strijken)en zorgt hij er voor dat ik mijn werk niet kan doen.

Of ik nu aan het computeren ben, mijn borduurwerk tevoorschijn haal, de naaimachine pak of ga pergamano'en, Kiddy zal het niet laten meteen er bovenop te zitten.

Dus toen ik ook nu mijn naaimachine op tafel ging zetten, schoot meneer meteen naar de tafel en ging daar in vol ornaat liggen, met een gezicht van: een goeie die me hier wegkrijgt.

Ik zeb een mandje met wat naaispullen erin en schoof daarmee Kiddy aan de kant. He, dat was interessant!!!!! En voor ik er erg in had probeerde Kiddy in dat mandje te komen. Hilariteit alom, natuurlijk. Een kat van 9,5 kg met de grootte van een Jack Russel probeerde zich in het mandje te persen.

Maar het is gelukt………en daar heeft hij de rest van de middag ingelegen. Wel af en toe even het pootje strekken, maar verder luid spinnend blijven liggen.

En ik ben maar wat anders gaan doen. Want mijn meetlint, schaar en ander gerei dat ik nodig had, lagen dus allemaal in dat mandje.

Wat is mijn Tjebbe dan een makkelijk, lief hondje in vergelijking met mijn "pitbull Kiddy".

Mijn kattenprinsje Kiddy meent dat hij altijd overal mag zitten en liggen en iedereen mag vervelen. Dus regelmatig krijgt Tjebbe een opdonder van hem (na eerst even lief met zijn koppie langs TJebbe strijken)en zorgt hij er voor dat ik mijn werk niet kan doen.

Of ik nu aan het computeren ben, mijn borduurwerk tevoorschijn haal, de naaimachine pak of ga pergamano'en, Kiddy zal het niet laten meteen er bovenop te zitten.

Dus toen ik ook nu mijn naaimachine op tafel ging zetten, schoot meneer meteen naar de tafel en ging daar in vol ornaat liggen, met een gezicht van: een goeie die me hier wegkrijgt.

Ik zeb een mandje met wat naaispullen erin en schoof daarmee Kiddy aan de kant. He, dat was interessant!!!!! En voor ik er erg in had probeerde Kiddy in dat mandje te komen. Hilariteit alom, natuurlijk. Een kat van 9,5 kg met de grootte van een Jack Russel probeerde zich in het mandje te persen.

Maar het is gelukt………en daar heeft hij de rest van de middag ingelegen. Wel af en toe even het pootje strekken, maar verder luid spinnend blijven liggen.

En ik ben maar wat anders gaan doen. Want mijn meetlint, schaar en ander gerei dat ik nodig had, lagen dus allemaal in dat mandje.

Wat is mijn Tjebbe dan een makkelijk, lief hondje in vergelijking met mijn "pitbull Kiddy".